virtuElvis

Eg kjem med ei passe bra mengde sjølvtillit installert på førehand. Men aldri om eg har omtala meg sjølv i 3. person (eller med same effekt nytta kosenamn om meg sjølv). Kva høgtidelege tankar om seg sjølv får folk til å gjere slikt? Eg kan skjøne at kongelege vil gjere slikt, for dei har jo fått genane sine degradert i generasjonar, men vanlege folk?

Viss du av ein eller anna grunn treng å taste inn ordet "loffen" på mobiltelefonen (kven veit, handleliste, dikt av J. E. Vold, osv), presenterer min nyinnkjøpte Sony Ericsson alternativet "jødedo". 

... om lag samstundes med Tiger. Oh, joy. Dei som ikkje veit kva eg snakkar om, held til på feil dataplattform.

og har ein innebygd normerande funksjon. Prov: Viss Se og Hør skulle ha nytta namnet sitt i webadressa si, som jo er vanleg å gjere, hadde webadressa blitt "se og hor".

Dette synest eg var løye.

Igjen: Ordboka på telefonen min sender meg ut i vanskelege situasjonar. Sambuaren min boksar, og boksarar skal jo vegast føre kampar. Derfor sendte eg ho ei melding rett før veginga til kampen for nokre dagar sidan, og tenkte eg skulle løgne meg til med meldinga "Hei, tjukka." Slikt kan vere morosamt i anoreksi-idrettar som boksing og slikt. Men på min mobil blei det "Hei, ulukka."

Å kalle dama si "tjukka" er ein ting, "ulukke" noe heilt anna. Ulukke er ille. Dette veit eg blir sanksjonert. "Tjukka" kunne passere i konteksten, ho er slett ikkje tjukk, men "ulukka" passerer ikkje. Så no får eg se kva som skjer framover.

Igjen, frå dottera mi si lesebok, Tuba Luba, for 2.-klasse:

Her er Ola og Ala.
Ala vil sile.
Ola vil sile.
Ala slo Ola.
Ala er lei.

Dette forstår eg ikkje. Innleiinga er grei, med ein oversiktleg presentasjon av heile persongalleriet. Deretter byrjar konflikten å dra seg til. I dette tilfellet dreier konflikten seg om at begge personane i forteljinga, både Ala og Ola, ønskjer å sile. Det kjem ikkje fram i historia kva dei ønskjer å sile, kan hende er det støypesand? Mjøl? Dette hadde vore eit mysterium, hadde det ikkje vore for klimakset, som røper ei aggressiv haldning hos Ala:

"Ala slo Ola."

Kva kan grunnen vere til Alas valdelege framferd? Den mest sannsynlege forklåringa, slik eg ser det, ligg nettopp i det som skal silast. Teksten nemner som sagt ikkje kva dei skal sile, men gjennom Alas framferd anar vi at det dreier seg om noe som kan utløyse sterke kjensler, og, som her, i ein pressa situasjon, vald. Dette noe er, etter mitt syn, mest sannsynleg eit narkotisk stoff i pulverform, til dømes kokain, som skal preparerast for bruk, og muleg pakkast inn i brukardoser for vidaresal. Kva anna er det som både utløyser slagsmål og som kan silast?

Dette gir oss eit nytt perspektiv: Teksten om Ola og Ala handlar om eit narktikaoppgjer.

Teksten gir oss ingen bakgrunnsinformasjon om verken Ola eller Ala, og det einaste sikre vi veit om dette paret, er at Ala har valdstendensar. Dette kan tyde på ein vanskeleg oppvekst, der Ala sjølv har vore vitne til eller offer for vald. Kan Ala vere ein innvandrar, komen til Noreg frå eit krigsherja land, utan naudsynt oppfølgjing? Vi veit likevel lite om Ala. Sidan dette eit narkotikaoppgjer, kan det vere tale om ein vanskjøtta innvandrarungdom sosialisert inn i feil miljø, men Ala kan og vere ein representant frå den stadig hardare austeuropeiske mafiaen. Endå meir komplisert blir det når illustrasjonane til historia framstiller Ala som ein apekatt. Det som i teksten kan se ut som ei nyansert problematisering av ein vanskelegstilt ungdom frå eit anna land, blir av illustrasjonane dreidd i retning av reinspikka rasisme, i den stereotype påstanden: "Alle utlendingar har rare namn og ser ut som apekattar."

Namnet "Ola" tyder på at dette er snakk om ein nordmann. Men namnet står i grell kontrast til personen: Bak det uskuldige, trauste bygdenamnet skjuler det seg ein pushar i ein fortvila situasjon. Ola er sannsynlegvis styrt av Ala, sidan det er Ola som blir offer for Alas aggressivitet. Likevel: Ola er med på dette. Han er aktiv, velgjande, og vel vitande om at Ola er ein nordmann, framstår han dermed som ein som har kunna gjort det gode, men som har valt det vekk. Han er ein friviljug idiot.

Forteljinga blir avslutta med ei skildring av Alas sinnstemning i etterkant av heile oppgjeret: "Ala er lei." Ein augneblink lurer vi på om Ala sig ihop i ettertanke og anger og tenkjer at han ikkje burde ha slått Ola. Likevel: Forteljinga inneheld såpass mange samfunnsrealistiske element (innvandrarbakgrunnen til Ala, den problematiske oppveksten med vald og mishandling, osv.) at ei så idyllisk og optimistisk avslutning på eit narkotikaoppgjer ikkje kan vere det forfattaren vil. At Ala er lei, tyder rett og slett at han har fått nok. Det handlar om ein ungdom i ein pressa situasjon, med eit stort behov for pengar, kan hende har han opparbeidd seg ei narkogjeld til sine leverandørar? I denne situasjonen ser han seg lei på at Ola, den bortskjemte guten frå velståande Noreg, blandar seg for mykje inn; Ola masar trass alt om å få sile. Slutten peikar i retning av at Ala ikkje berre er i stand til å slå Ola. Han er i ein så fortvila situasjon, med ein bortskjemt svekling av ein makker på den eine sida, og den russiske mafiaen på den andre sida, at han i desperasjon planlegg å ta livet av Ola. Slutten er berre tilsynelatande open, og følgjer ein dei samfunnsrealistiske peikarane i forteljinga, skjøner vi at Ala kjem til å drepe Ola.

Slik endar forteljinga i ei dobbel tragedie. Tematikken dreier seg på den eine sida om tilveret til ein ungdom som har flykta frå eit øydelagt og herja samfunn, ein situasjon som har ført til eit pervertert menneskesyn. På den andre sida har vi den bortskjemte nordmannen Ola, som har hatt alle mulegheiter i verda, men som velger det vonde. I skjerinspunktet mellom desse to lagnadene, den aktivt velgande vonde og det passive offeret for det vonde, finn vi temaet i forteljinga.

Men å utsetje 7-8-åringar for dette?

Her er Lise
Vi ser Lise
Lise vil sile
"i i i i i" sa Lise.

Dette er ein tekst frå Åsne, dottera mi, si norskbok, Tuba Luba. "Kvifor må eg lese dette, pappa, det er jo bare tøys?" Og det kan eg jo vere samd i. Men no er det jo ein tradisjon i leseopplæringa å skile meining frå avkoding. Meining og avkoding er ulike storleikar.

Lise vil sile? Herregud.

Ei av dei kjekkaste, om enn mest unyttige, sidene eg har sett på lenge:

www.humanclock.com

Teorien eg her legg fram er vel ein såkalla IKEA-teori; ein flott og lovande, og billeg, teori som passar alt og alle, men som, når du får han innomhus, er nokså laus i hengslene og alltid manglar ein del (jf. Nina Wakeford, via Anders Fagerjords blogg "Surftrail"):

Ei gammal røvarhistorie, gjenoppfriska av ein kollega, fortel om då tyskarane under den første verdskrigen ropte "Gott mit uns!" over til skyttargravene på hi sida, og fekk til svar "Oh, yes! We've got mittens too!". Denne historia har eg aldri trudd på, men no er eg ikkje så sikker lenger.

Tysk, fransk og engelsk er som språk nokså nærskylde, og å omsetje mellom desse språka burde vere ei smal sak. Derfor tok eg ei nokså grei frase til den digitale omsetjingstenesta Babelfish for å se om hurtig kommunikasjon mellom to språk kunne vere meir problematisk enn det kan sjå ut til ved første augekast. I ein konfliktsituasjon, til dømes ein reinspikka, god, gamal og blodig krig mellom nasjonar, der stressnivået er høgt og kommunikasjonen er anstrengt, er det lett å se føre seg at små, tilsynelatande ubetydelege glippar i omsetjinga kan få storpolitiske følgjer. Om lag som kviskreleiken, berre at du utvidar sirkelen litt.

Eg tasta altså inn i omsetjingsprogrammet Babelfish følgjande frase:

"The brown fox jumps over the lazy dog"

Eg omsette vidare frasa til fransk. Resultatet blei følgjande:

"Le renard brun saute par-dessus le chien paresseux."

Vel. Ein kan sikkert seie eitt og anna om denne omsetjinga. Men det interessante skjedde då eg tok denne franske versjonen, og byrja å omsetje mellom fransk og tysk i 7 sekvensar; se føre deg ein stressa krisesituasjon mellom to land, der kommunikasjonsmulegheitne er begrensa. Here goes:

1. Der braune Fuchs springt über dem faulen Hund- omsett til fransk:
2. Le renard brun saute sur le chien putréfié - omsett tilbake til tysk:
3. Der braune Fuchs springt auf den verfaulten Hund - omsett til fransk igjen, osv.:
4. Le renard brun saute sur le chien verfaulten
5. Der braune Fuchs springt auf den Hund verfaulten
6. Le renard brun saute verfaulten sur le chien
7. Der braune Fuchs springt verfaulten auf den Hund

og endeleg tilbake til engelsk:
8. The brown fox jumps putrefied on the dog

Putrefied on the dog? Gløym no ein augneblink at dette er ei meiningslaus frase, og se føre deg at dette er ein hissig krangel om landegrenser. Katastrofalt. "Sa De Putrefied, Churchill? Jeg skal gi Dem Putrefied, skal jeg!"

Hugs at Tyskland, Frankrike og England er land som står kvarandre nær, i alle høve språkleg, men også geografisk. Kva skjer då viss vi koblar inn Russland, som jo også blei kobla inn under den andre verdskrigen? Eg omsette den siste frasa, nummer 8, til russisk, og så tilbake til engelsk, og fekk dette resultatet:

"Brown fox skips after it it is rotted on the dog."

Heile situasjonen er altså heilt ute av kontroll, og det er nokså nærliggjande å slutte at denne språklege forvirringa kan ha forverra heile verdskrigen. Her kan alt skje: Sett at også Italia blandar seg inn, og vi omset denne frasa til italiensk og tilbake til engelsk. Resultatet blir:

"The vixen brown jumps after that it decomposes itself on the dog."

Kven har sagt noe som helst om ei revetispe, alternativt ei brunleg hissig dame, og kvifor vil ho dekompostere seg sjølv oppå ein hund? Går det i det heile an å dekompostere seg sjølv? Kan brune damer gjere slikt heilt utan vidare?

Eg har i alle høve funne ut at det ikkje er det minste rart at det er krig i verda.

Her kan vi då så langt konkludere med følgjande (for dei som ikkje har fulgt med, les posten "Beware of Short People" under):

Små, farlege menn har ofte hår i andletet, og er lite flotte å sjå til. I tillegg har dei farlegaste påfallande ofte dress på seg, og har ein tendens til å interessere seg for andre land. Kjenner du ein liten, stygg mann, med bart, dress og reiselyst, bør du altså vere på vakt.

(orsak den dårlege biletkvaliteten, lover å bli betre)

Freistnadene i å prøve å navigere seg tilbake til eit element, og oppdage at noden er nede av ein eller annan grunn, eller å nesten kome fram til noe og bli stoppa grunna tekniske årsaker ("page not found"), er ei estetisk oppleving, eit litterært verkemiddel, og noe som vi kjem til å rekne med. Viss dei elektroniske nettverka er rhizomer, ligg det til leseprosessen at vi av og til ikkje kjem fram, og dette blir ein del av det å lese i slike nettverk. Vi opplever det digitale på ein annan måte enn det analoge. (Jf Baudrillard: Kor er eigentleg teksten? Viss du opnar maskina ser du han ingen stader). Dette er eit heilt anna, fundamentalt sett, syn på kor teksten finst, og kva teksten er, utan dermed å gå i den fella å kalle teksten virtuell.

Svulstig, og dette har sjølvsagt Barthes alt sagt: The reader is The Text. Her meiner eg blant mykje anna å argumentere mot forfatta hypertekstlenker som har til hensikt å lage ein veg, eller eit sett vegar for lesaren. Dette er berre eit døme på at mediet er nytt, og at vi overfører gamle tankar inn i det nye. Lesaren møter teksten med sine haldningar, motiv og mål, og lagar derfor sin tekst. I større grad enn før formar lesaren teksten etter kva bakgrunn og evner han har, interesser, mål med lesinga, utstyr, tid, situasjon (studier, jobb, privat), osv. På eit einskild startpunkt (som kan vere nær sagt kor som helst i nettverket) kan du ha fleire val ut, og vala ut er av ulik art: lyd, bilde, lenker i teksten, reklame, leksikonoppslag, osv. Barthes opererte med omgrepa The Work og The Text. The Work er sjølve boka, verket, det du kan ta og kjenne på, eller se som det innbundne, avslutta arbeidet som du skal lese frå. The Text er lesinga av teksten, og i lesinga av teksten knyt du an til mykje meir enn det teksten konkret fortel deg. Du knyt an til ei stor verd av erfaringar, anna litteratur, osv: ”The Text is read without the father’s signature.” Begrepet The Work gir begrensa meining i det nye landskapet; det er eit begrep som er laga i ei papirverd, og The Work kan derfor ikkje definerast nøyaktig slik Barthes gjorde det.

men blir sjeldan lesen som om han er publisert på papir.

Datamaskina, med mykje av programvaren vi kjenner i dag, er konstruert innanfor rammene av papirsamfunnet.

Noe av det som har prega utviklinga til den personlege datamaskina, altså slik vi som kvardagsbrukarar møter ho, er den utstrakte metaforbruken. Dette gjeld sjølvsagt den vanlege skrivebordsmetaforen for å organisere og kome til informasjonen som vi måtte ha på datamaskina. Men det gjeld også dokumenta vi produserer når vi skriv tekstar. Tekstane vi produserer på datamaskina blir framleis laga i verkty som oppsto før noen hadde ide om konsekvensane av å knyte alle datamaskinene opp i digitale nettverk, og dermed knyte dokumenta saman digitalt. Derfor var eit dokument produsert på ein PC meint å skrivast ut. Dette ser vi på måten ein tekstbehandlar er bygd opp: Papirmetaforen blir brukt for å gje oss eit bilde av koss dokumentet vil bli når det blir skrive ut. Dette kan vere i ferd med å endre seg, av di mange av tekstane som blir skrivne i denne papirsimulatoren, som til dømes MS Word er, aldri når skrivaren, men berre blir distribuert digitalt. (Mykje av det som blir kalla social software er eit teikn på at tekstar blir skrivne i andre format som er meir tenlege for mediet). Etterkvart vil det då bli naturleg å gløyme papirmetaforen - kva skal vi med den? - og publisere tekstane i format meir tilpassa dei nye media. Dette publiseringsformatet krev andre omsyn enn papirstorleikar (som A4), sidenummerering (kva skal ein med det på nettet?), osv.

Eg meiner vi ser spor av dette alt i dag, ikkje minst i måten vi ofte les på. Lesinga blir av noen kalla meir fragmentarisk og flyktig, der ein hoppar mellom dokument (tekst, lyd, bilder, animasjonar) for å kome til informasjonen ein er på jakt etter. Poenget er: Ofte les vi ikkje teksten slik han var meint å lesast, rett og slett av di mediet gjev oss mulegheiten til å gå ut av teksten vi er i til fordel for noe mykje meir interessant i eit anna dokument. Å kalle dette fragmentarisk og flyktig meiner eg er feil. Fragmentarisk er det berre i relasjon til ein klassisk papirtekst; viss du har ei bunke med 100 tekstar foran deg, og berre les eit avsnitt her og der i tekstane, skjøner eg at det kan kallast fragmentarisk. På WWW gir lenker inn og ut av teksten deg inn- og utgangar i ein heilt annan type nettverk av tekstar enn det vi er vant med i papirsamfunnet (jf. Barthes' og andre postrukturalistars tankar om nettverk). Dette er ikkje fragmentarisk, det er strukturert, men på ein annan måte enn før. Word-dokumentet eg laga ein PDF av, og som er skriven med ei innleiing, hovuddel og avslutning (av respekt for, og tilpassa krava til papirsamfunnet), blir forlete midtveges, av di ein annan link gjev lesaren ei meir interessant retning. Ein lesar kjem inn tankerekka mi midtveges, av di det ligg ein peikar inn ein annan plass. Dokumentet mitt eksisterer framleis som eit heilt dokument, skriven for papir, men lest på skjerm. Dette endrar sjølve vesenet i teksten min.

Lesemønstra endrar seg, trass i at publiseringsmetodane heng igjen. Interessant er det då å følgje koss andre måtar å publisere på nettet etterkvart blir meir og meir vanleg, og koss dette påverkar leseverda (jf Jill Walker, o.a.).

Ordboka på mobiltelefonen min prøver å endre koss eg er tilstades i verda. Dette gjer ho førebels på ein mild måte, utan heilt å ta over, men det skjer ved at ho føreslår radikalt andre omgrep enn det eg meiner.

"Edru" kjem opp som første alternativ når eg tastar "fest". Her ligg det mange potensielle mistydingar. "Øl" kjem opp som det første alternativet når eg tastar "ok". Dette er ikkje bra. Eg kan til dømes får ein SMS frå sambuaren min ein kveld eg er ute med kompisane, der ho spør om eg skal på byen, eller om eg kjem heim. Viss eg då, litt irritert over maset, svarar med "edru, ok!", risikerer eg at det kjem fram som "fest, øl!"

Sony Ericsson kan potensielt skade heile forholdet eg lever i, og sende meg ut i naud og elendigheit, ubetalte rekningar og undertøy med bremsespor. Snakke meg om rettssak.

Eg skjøner ikkje heilt dette med elektroniske bøker. Fleire drøftar e-bøker, og fleire peikar på at den store hindringa har med opphavsrettar å gjere.

Eg er heilt usamd i at den største hindringa for e-bøker er tilhøve som har med opphavsrett å gjere. Hindringa ligg i sjølve konseptet, som etter mitt skjønn er eit resultat av ein teknologisk-deterministisk tenkning, heilt typisk i brytingsfaser mellom nye og gamle medier. McLuhan kallar dette eit "Horseless Carriage"-fenomen: I den første tida med bil, blei bilen ofte referert til som "a horseless carriage".

Diskusjonen er, etter mitt skjønn, for mykje prega av tenkning kring teknologi, og for lite prega av _lesaren_; lesing som fenomen. Kva er det å lese (og skrive), og koss kan kunnskapar om lesing seie noe om koss lesing (og skriving) føregår (og vil kome til å føregå) på digitale medier? Eg har jobba ein del med dette, og meiner det er lite som talar for at vi intuitivt og automatisk tar med oss boka slik ho ser ut i dag over på ei leseplate, ein pda eller liknande. Det er faktisk mykje kvalitativt nytt å spore i leseprosessane til folk når dei les på digitale medier, som ikkje berre ganske enkelt handlar om å følgje lenker inn og ut av tekstar.

Eg trur nok at vi vil se digitale lesemedier, og at ny teknologi får konsekvensar i ulike retningar for koss vi les, men eg trur ikkje på e-boka slik ho blir framstilt i dag, og slik det ser ut som om ho er i ferd med å etablere seg som kommersielt produkt.

Etter mitt skjønn er altså eboka ei hestelaus vogn, eit overgangsfenomen skapa heilt etter boka (no pun intended!) slik det pleier å vere i overgangen til eit nytt medium. Papirboka og prenteteknikken kopierte jo også først alt frå manuskriptkulturen. Først etter eit par hundre år kunne ein se at boka faktisk fekk nokså omgripande kognitive effektar. Gutenbergprenta handla på eitt plan om heilt andre ting enn effektiv formidling, slik elektronisk publisering av tekstar også vil gjere det. Dei største endringane trur eg føregår på eit kognitivt plan, ikkje på eit teknologisk, og lesaren er nøkkelen for å forstå desse endringane, ikkje teknologien.

Eg tar det som ein personleg siger at It:solutions, som lagar It's:learning no har kome med ein Java-editor som også funkar på Mac. Etter eitt og eit halvt år med masing og lovnader om snarleg løysing er It's:learning no brukande på Mac OSX. Fantastisk. No går det endeleg an å publisere læremateriell for oss og.

Hipp, hipp.

Ikkje akkurat meininga å henfalle til den gamle og litt banale diskusjonen om kva OS som er best. Likevel sluttar eg ikkje å undre meg over fenomenet Windows. Mine tankar om dette, ver venleg å late deg provosere:

Eg har sjølv alltid brukt Mac, heilt sidan dei tidlige studiedagane rundt 1990, trass i studievener som åtvara meg mot det utdøyande Mac OS. På den tida var Mac framleis to hestehovud foran Windows, med TrueType-teknologi, QuickTime (litt seinare), eit overlegent brukargrensesnitt og ei maskin som sjeldan bomba. Å bruke Windows på den tida var i beste fall ei spennande oppleving. Mot slutten av 90-talet, rett etter Win 95, byrja Apple verkeleg å slite, med dårleg maskinvare, og eit utdatert OS som berre trøbla. Det var omlag på denne tida eg hoppa av Mac-skuta og kjøpte meg ei Win95-maskin.

Alle Windows-maskiner eg har hatt, har gjort meg lukkeleg i eit halvt år. Dei følgjer alltid ein rar 6-månaders-syklus. Etter 6 månader er dei fulle av systembugs og virus, og krasjer i hytt og helvete. Eg ender alltid opp med den same kjensla: Ei slik maskin torer eg ikkje å tiltru alle dokumenta mine. Kvifor skal eg risikere årevis med arbeid når eg strengt tatt ikkje treng å risikere dette?

W95-maskina mi står i ei bod ein eller annan plass, og blei erstatta av ein Mac i 98, ca. Himmelsk, reint bortsett frå at MacOS framleis bomba som ein amerikans president. Likevel kjøpte eg meg for eit års tid sidan ein bærbar pc, HP eittelleranna. Same leksa: Begeistra dei første månadene, sidan frykteleg irritert. Denne gongen var det faktisk litt verre enn i 98. Windows XP er like ille som forgjengarane, men nettbruken har auka, og virusproblemet er derfor langt større. I dag toppa det seg fullstendig. Ca 8 månader etter at eg kjøpte maskina, ferdig konfigurert, og fullstendig fulgt opp med systemoppdateringar og virusdefinisjonar, har ho gått heilt i frø: IE funkar i 30 sekund, før det går ned for telling, alt går enormt treigt (30 sek frå eg trykker på START-menyen til noe skjer, 5 minutts boot-tid, treig oppdatering av vindauga osv), koblar seg av og på det trådlause nettverket heilt umotivert, osv osv. Det galne er at eg nytta maskina til heilt daglegdagse gjeremål; mail, Word, Internett, osv.

Sambuaren min har ein PC ståande i kjellaren, den også heilt ubrukeleg av dei same årsakene. Og eg gjentar: Eg nyttar maskinene mykje, men ikkje til anna enn ting som ligg innforbi normale aktivitetar. Dette leiar meg fram til eitt av poenga mine: Windows er sjølve definisjonen på eit dårleg OS, etter fleire mål. Det viktigaste er vel at det ikkje fungerer som eit OS du kan stole på som ein arbeidsreiskap. Upåliteleg, buggete, fullt av sikkerheitshol, og treigt. Ei maskin som truar med å slette dokumenta dine, er ei dårleg maskin. Andre forhold, som og tel (i mi verd, i alle høve), er det logisk/estetiske i brukaropplevinga. Windows er stygt og ulogisk. Maskinvaren er og stygg, og aller styggast er dei dårlege Apple iBook/iMac og PowerBook/PowerMac-kopiane. Einkvar som prøver å argumentere mot akkurat dette, stoler eg ikkje på.

Etter dagens systemkrasj pakka eg vekk HP'en og installerte Virtual PC på PowerBook'en min. Virtual PC med Win98 på går omlag like treigt som den buggete og virusinfiserte HP'en, men det startar alltid, og befinn seg trygt og godt som eit vindauge, ein prosess, på Macen. Fullstendig drag&drop mellom Mac og emulert PC, og eg kan boote opp og ned Windows mykje kjappare enn på ein PC. Dette er ingen fullstendig erstatning, men til mitt bruk funkar det betre enn ein ekte PC. Til dømes er det berre å slette noen filer og kopiere over noen nye dersom maskina skulle bli øydelagt av virus. Dei viktige dokumenta har eg på Mac-formateringa likevel. Nedlasting av musikk frå K

Ironisk: Nedlasting av musikk frå Kazaa på PC funkar best og heilt risikofritt på Mac. Windows er best på Mac.

I dag har jo vi Mac-brukarar OSX, som er UNIX-basert. Og OSX er trygt, kjapt og flott. Kan noen tilrå Linux på den bærbare PC'en min, og gje meg eit hint om koss, kor og kor mykje...? Er Linux eit alternativ i det heile?

Noen som kan forklåre meg kva det går i? Eg har faktisk hatt kolleger som meiner, heilt edru og urøykte, at Bob Dylan bør nominerast til nobelprisen i litteratur. Blowin' in the wind, liksom. Høyrde St. Thomas i helga, og hadde forventningar til eit sett med gode låtar framført av låtskrivaren sjølv. Dette er eg redd er nok ein av hovudstads-hypane vi har sett så alt for mange døme på i det siste. Så intenst dårleg var det, at få blant publikum greidde å halde seg heilt alvorlege. Tilgje viss eg krysser ei saklegheitsgrense her. Og det er muleg hovudpersonen rett og slett var full. Uansett var det for dårleg.

Og engelsklæraren til St. Thomas bør levere tilbake vitnemålet sitt.

Greier ikkje heilt å gjere greie for samanlikninga i skrivande stund, anna enn at båe to har, på kvart sitt plan, ein uforståeleg status. St. Thomas' status vil nok ikkje vare, er eg redd. Glad. Verre er det vel med Dylan. Vidare er det vel slik at dei båe har skrive eit par bra låtar (berre lat meg sleppe å høyre dei framført av komponisten). Men gode låtar er det mange som har skrive.

Høyrde i same slengen ein kombikonsert med Karin Park og Robert Post, to ferske talent. Heilt glitrande; gode låtar, bra framført i ei strippa setting med ein kassegitar, litt perkusjon og eit leike-keyboard. Stor kontrast til det ovannemnte.

Dette handlar ikkje om ulike operativsystem, men om strukturering av informasjon, så les vidare...

Den komande OSX-oppdateringa gir deg mulegheitene til å stille maskina di, i eit elegant og venleg brukargrensesnitt, følgjande spørsmål: "Kor er Excel-dokumentet mitt frå 1993 eller 1994 som inneheld oversynet over inntekter og utgifter i samband med tekstforfattaroppdraget eg hadde for reklamebyrået X?"

Koss dette vil funke vil jo tida vise. Det oppsiktsvekkande her er ikkje det hippe ved å kunne søke på denne måten. Det eg meiner er eit nokså stort steg i rett retning er det at du med dette organiserer informasjonen på datamaskina di etter eit assosiativt prinsipp, meir likt slik eg som ein person av kjøt (litt vel mykje kjøt, for tida) og blod tenkjer, og ikkje etter eit tiltvunge hierarkisk prinsipp. Vi tenkjer assosiativt, ikkje hierarkisk, og dette bør styre koss vi organiserer og finn fram til informasjon på digitale medier.

Windows-brukarar: Longhorn kjem med det same prinsippet. Om noen år... :-)

Finst det noen som kan skryte på seg å organisere nett-tilveret sitt på ein fornuftig måte? Eg snublar stadig over særs interessante nettstader, som eg sjølvsagt bokmerker. Men å bokmerke åleine er ikkje ein gong halve jobben - ofte seier sjølve bokmerketeksten lite om kva sida inneheld, og når bokmerkelista mi etter noen månader rekk ned i kjellaren, gidd eg sjeldan å oppsøke sidene eg bokmerka igjen. I tillegg nyttar eg fleire nettlesarar (ikkje alle nettlesarane er kompatible med alt, dessverre), og dermed er kaoset tredobla.

Dette er særs irriterande i ein fagleg samanheng, der eg verkeleg vil ha nytte av å ha info tilgjengeleg på ein plass, og på ein oversiktleg måte. Det at eg som brukar må kategorisere infoen eg finn etter eit hierarkisk prinsipp, er noe av det som irriterar meg mest ved datamaskinene og måten operativsystema/nettlesarane/programma generelt organiserer info på. Innhaldet eg har på disken min har fulgt meg sidan 1990, ca, frå mitt andre grunnfag. Koss i all verda skal eg organisere dokumenta mine etter eit mappeprinsipp, og samstundes kjapt finne fram til innhaldet i ein faktura eg sendte ut i 1994?

Eg er (denne veka, i alle høve) naiv nok til å tru at Apple lanserer ein nokså ny og heilt annleis måte å organisere digital info på i den neste oppdateringa av OSX...

med ønske om eit rikt liv på nettet. I utgangspunktet er vel dette ein nokså nerdete egotripp; kva er det eg har å melde som er interessant nok for eit publikum. Velvel. Det var vel akkurat det eg gav blaffen i. Sa han kjekt :-/

Eg oppretter denne bloggen for å følgje ein metode for å organisere og bearbeide tankar kring det eg syslar med etter eit essayistisk prinsipp, i håp om å sortere eigne tankar, kome på nye innfall, og kan hende få innspel frå andre. Lenge leve bloggen min!